Amona hil egin da eta haur batek ezezaguna den egoera berri honi aurre egin beharko dio. “Non dago amona?”. Erantzun baten bila zalantza berriak agertuko zaizkio bidean; ‘’Amona hiltzeak zer esan nahi du? Non aurki dezaket orain? Eta hemendik aurrera, nola izango da?

Igo zaitez hegazkinera, eta gozatu aireratzen, zerutik mundua ikusten eta lur hartzen. Fiuuu, fiuuu!

Igo zaitez traktorera! Gidatu bide lokaztuetan barrena, erein baratzean haziak, eta zoaz baserriko txoko guztietara. Tuku-tuku, ttur-ttur!

Liburu hau EZ da dinosauro bati buruzkoa! Tira... agian bada! Izan ere, dinosauro hau ez da nolanahikoa, hamaika izaki harrigarri bihurtzeko gaitasuna baitu: esploratzaile, itsaslapur, mendigoizale, bai eta urpekari ere. Dinosauro itzeletan, itzelena da!

Munstrotxoak pozarren dabiltza Gau Beltzean denak ikaratzen. Alabaina, azkenerako logaletu dira, eta ohera doaz, zuzen-zuzen.

Partida bakarra falta da. Final handia! Prestatzeko, Harrikoskorren taldea Apolousera joango da, harmoniaz betetako planeta lasaira. Ezin hobea izango da erlaxatzeko. Bai erlaxatu ere! Galaxiako Gamerren aurkako topaketaren data ahaztu zaie, eta finala galtzear daude, jokatu ere egin gabe.

Este libro se ha escrito e ideado como una apología, como una defensa del maestro y de su labor en el seno de la sociedad. Tiene como objetivo reivindicar, con solemnidad, la vocación y la profesión de maestro, una de las más nobles que puede ejercer un ser humano en este mundo.

Si la meva mare no hagués guanyat l’estoig professional de maquillatge de la perfumeria Mirall, potser no hauria passat res. Però la dona sempre té sort, com les bruixes…

Aquest conte tracta d’objectes grocs que ens envolten, que formen part de la nostra vida, del nostre dia a dia per jugar i per viure. I ens agrada identificar-los.

Aquest conte tracta d’objectes verds que ens envolten, que formen part de la nostra vida, del nostre dia a dia per jugar i per viure. I ens agrada identificar-los.

A Gandia, Isabella vivia. Era una jove tan delicada, que amb un caramel s’ofegava. De puntetes caminava, i d’un bufit queia a terra. Era la delicada de Gandia. Fins que un bon dia, de matí, al cap li caigué un pètal de gesmil...

Cadellet té un d'eixos dies difícils en què no troba cap joc que l'entretinga. Juga a ser mag, a ser detectiu, a ser cuiner... però res el posa content. Què pot fer Cadellet per a no avorrir-se?