¿Es posible que existan aún poemas inéditos de Miguel Hernández?

Ordu txikitan idazten ari zela, lo seko gelditu zen Xabier. Ahots batzuek esnatu zuten bat-batean. Begiak ireki, eta galtzagorri batzuk ikusi zituen ingurumarian. Lau ziren guztira, bihurriak eta jostariak. Langile prestuak ere baziren, eta buru-belarri lagundu zioten Xabierri.

Bero egiten du, baina Kimuk nahiago du tximeleten atzetik korrika eta haiekin jolasean ibili lagunekin uretara sartu baino. Iseka egiten diote lagunek, baina berdin dio; Kimuk ez du haien beharrik, aski baitu tximeletekin.

Urko ez da etxe normal batean bizi; belaontzi batean bizi da gurasoekin. Pozez hartu zuen aldaketa, oporretan bezala biziko zelakoan beti. Baina eskolako mutil berriak, Aitzol harroputzak, zerbait jakin zuenean, iseka eta irain gerra gordina hasi zuen haren aurka. Denetik egin zion izorratzeko!

En Gustau és un fantasma tímid que el que més desitja és tenir amics. Per això convida un munt de monstres a la festa del Dia dels Morts.

Estamos llamados a dar lo que somos, a revelar lo que llevamos dentro al mundo y a los otros.

Aquí hi ha un MONSTRE enfadat, valent i dolent, MOLT DOLENT. O això diu!
I TU? El nostre protagonista vol saber si tu ets TAMBÉ UN MONSTRE. Pot ser en algun moment es penedirà força d’haver-t’ho preguntat!

No llegeixis aquest llibre! Ho passaràs molt malament, perquè són les memòries, força autèntiques, del comte Dràcula. Hi parla amb tots els ets i uts de les criatures més horroroses: ietis gegantins, malvats homes llop, peixos viscosos terrorífics...

Hemen, oso-oso haserre dagoen eta oso gaiztoa den munstro bat dago. Edo hori esaten du behintzat! Eta zu… zu ere munstroa al zara? Erakutsi egin beharko duzu orduan! Baina baliteke gero zu proban jarri izanagatik damutzea…